Mijn leven staat van jongs af aan in het teken van honden. Geboren in Rijswijk 1978 waar mijn ouders een jonge kruising barzoi×wetterhoun uit asiel hadden. In die tijd was er nauwelijks opvoedkundig advies of was in ieder geval minder populair. Je maakte er zelf het beste van. De hond was al aanwezig voor mijn geboorte. Ze was pittig, maar zo klein ik nog was, was ik altijd met haar bezig. Op mijn 12e jaar overleed onze gezinshond op haar 16e leeftijd. Sindsdien had ik mij aangemeld als gastouder voor honden. Ik kon slecht zonder hond. Het is mijn leven. Van mijn ouders mocht ik op honden passen tijdens vakanties. Dolblij dan weer even in connectie te kunnen zijn met verschillende rassen. Ook de zoektocht naar ' met welke rassen voel ik mij het meest gelukkig'. De boxer en labrador waren destijds mijn favoriet. Ik had uiteraard gekozen voor een diergerichte studie aan de Hogeschool, richting Diergezondheidszorg /Dierenhouderij/Veehouderij. Direct na te zijn afgestudeerd gezorgd voor een baan waar ik ook wist dat dit samenkon met een hond. Twee weken voor mijn eigen eerste woning had ik mij gericht op een boxer x bullmastiff in het asiel in Zeeland. Het asiel benadrukte dat de hond in 2 dagen tijd vele reacties had, genoeg aanmeldingen. Toch liet ik weten of ze mijn nummer wilde noteren. Je weet maar nooit. Tot plots een week later de telefoon ging. De boxer kruising reu van 6 maanden was beschikbaar. Voorgaande geïnteresseerden konden hem 'niet aan'. Tijdens bezoek had ik direct contact met de hond. Hetgeen in die tijd nog met beloningen in de vorm van hondensnoepjes ging. Deze hond was veel te leren, stuurbaar. Dat waren nu eenmaal de termen van toen! Het was de meest vreemde maar ook fantastische leerhond voor mij. Veel gedragsproblemen waar ik aan moest werken met de hond maar een bijzonder mooi karakter. Tot op heden altijd blijven lezen over gedrag, van zowel de hond als mens. In de jaren begin 2000 diverse deelmodules psychologie gevolgd en de kynologisch hondeninstructeur opleiding volbracht bij Martin Gaus/Peter Beekman. De laatste 10 jaar zijn daar de trainingen volgens ‘Cesar Millan’ methode bijgekomen en methodes die werken met connectie. Ondertussen startte ik in 2009 mijn bedrijf Dog-Sense dat tegenwoordig ‘La Tour de hond’ is. In al die jaren clienten, bestaande uit vrijwilligers vanuit de GGZ aangstuurd in combinatie met honden. Zij zijn zeer gebaat zichzelf met de hond te spiegelen. De traingen, nu groepstrainingen Leiderschap - Verbinding geheten worden al sinds 2009 door mij aan mensen gegeven. Tijdens vakanties in 2010 (middenin het bos/natuurgebied Millevaches) in Frankrijk kwam ik in contact met jachthonden. En een hond die verdwaald was na de jacht. Super sociale lieve aanhankelijke hond met flaporen. Dat resulteerde tot de zoektocht naar een jachthond en uiteindelijk twee Bracco Italiano's, waarvan 1 pup gereserveerd was en tot overname van een 9 maanden oude Bracco Italiano met flinke gedragsproblemen. In zoverre ernstige gedragsproblemen dat de dierenarts adviseerde de hond eventueel te euthaniseren, na het doen van talloze lichamelijke onderzoeken in de vorm van echo’s, bloedonderzoeken etc. De dierenarts kon niets vinden. De fokker van deze hond eiste de hond terug van de eerste eigenaar. Ze wist zeker dat deze hond gezond was. Maar wist zich geen raad wie haar kon overnemen. Er melde zich binnen een halve dag direct iemand. Maar die gaf na 1 nacht al direct op en de fokker belde mij gezien mijn kennis en ervaringen met gedragsproblemen. Ik kon het niet laten deze hond over te nemen. Met alle kennis van mijn boxer kruising moest ik deze hond redden. Ze had enorme verlatingsangst, stress, overgeven, onzindelijk, diaree, niet luisteren, trekken aan de riem en ging kilometers op jacht. Een cirkel waar ze niet uit kwam en ondertussen een voedselgevoeligheid door alle antibiotica en stress die zij had gehad voor ze bij mij kwam. Binnen een maand was zij redelijk onder controle. Veel, veel en veel oefenen, verbinding aangaan, vertrouwen hetgeen leidde tot mentale rust bij mijn hond. En heel belangrijk was juiste voeding voor haar voor het herstel van haar darmflora. En dan heb ik het niet over hypo allergeen voer, maar gewoon standaard kwalitatief goed voer en heel belangrijk: geen vreemde hondenkoekjes tussendoor. Hooguit af en toe een gedroogde runder pensstaaf. Ze kon uiteindelijk prima alleen zijn, was zindelijk, haar darmen en maag waren hersteld, ze luisterde tijdens los gaan, etc. Net op tijd want toen kwam de pup Bracco Italiano (halfbroer) die ik had gereserveerd. En zo had ik naast de boxer kruising ineens drie honden, waarvan twee probleemgedrag hadden gehad. De boxer kruising overleed en ik wilde naast de jachthonden wel een ander type. Eén dichtbij de natuur, oftwel met een groot deel genetisch wolf. Ik kwam bij de Beauceron. Deze reu is nu 12,5 jaar oud. Tijdens ouder worden van de Bracco's nog verder zoekende naar nog meer genetisch wolven gedrag. Eerst denkende aan een Am. zwarte wolf. Maar bij nader inzien vond ik dit ras te weinig gedomesticeerd en ik was er niet zeker van of ik deze hond kon bieden wat hij nodig zou hebben. En dat is mijn inziens.....vrijheid. En geen leven mee naar werk te gaan, met veel mensen, andere dieren etc. Daarnaast beweerde de fokker dat deze honden bij 2 jarige leeftijd toch hun eigen gang gaan en weg lopen. Dat vond ik geen fijne gedachte in Frankrijk in de bossen. Het is daar wel heel verleidelijk. Uiteindelijk kwam ik in 2019 bij een Gampr, oftewel Armeense wolfshond. Beide ouders met stamboom uit Armenië. In NL niet erkend ras. Het was het eerst geboren nest in NL. Ik moest snel beslissen. Geen latere nestjes meer. Kans gepakt en wat een bijzonder ras! Zeer boeiend en leerzaam als het gaat over wolvengedrag. In deze de Gampr die van het wolvengedrag gebruik maakt om ons juist tegen wolven te beschermen. Ondanks mijn enorme ervaringen startte hier in 2019 een nieuwe leerweg. Alle voorgaande probleemhonden waren ineens 'simpel'. De Gampr presteerde het mij ' voor schut te zetten' bij de puppyles. Althans, zo ervaarde ik het. En daar startte de nieuwe leerweg voor mij: Angst voor het ‘voor schut staan’ met al mijn ervaring en later angst mijn hond niet aan te kunnen tijdens wandelingen. De kracht van mijn beauceron en bracco’s tezamen kwamen nog niet in de buurt van de Gampr. Dat maakte de angst, zo sterk en zo slim ras en hetgeen ik in verleden toepaste werkte niet voor deze hond. Ze ruikt op honderden meters andere honden en reageerde in verleden dan heftig op haar stuwende achterpoten. Terwijl de Beauceron en Bracco's nergens op reageerde. In oktober 2021 de stap gemaakt mij kwetsbaar op te stellen en privé trainingen aan te gaan voor mijn Gampr. Dat hielp, maar vooral tijdelijk. Na overlijden van de Bracco op haar bijna 13e leeftijd toch nog weer ook gekozen voor een stamboom Beauceron teef. Zij is nu 2 jaar. Een behoorlijk temperament. Maar dat was ook waarom ik op haar viel. Na overlijden van ook mijn Bracco reu van 13,5 jr gekozen voor weer een bijzondere kuddebeschermer: Ciobanesc Romanesc Mioritic. Wederom eerst geboren nest in NL met stamboom. Geen vervolg nestjes en eenmalige kans om aan een 15 maanden oude Mioritic teef te komen. Ik had liever gewacht tot onze beauceron teef (ook 15 maanden oud) ouder was, maarja deze kans was eenmalig. De uitdaging met mijn man samen aangegaan. De Mioritic kwam 10 juli 2023. Nog een kuddebeschermer en met toch wel flink wat gedragsproblemen. Ooit bij de fokker geschrokken van een landende luchtballon in weiland en van klompen....... Ze had angst voor bijna alles. Auto's, verbouwing aan huis, vreemde mensen, stofzuiger, ondergaande zon, houten bovenverdieping, geluiden, etc etc. Dit soort gedragsproblemen zijn mij bekend en het gaat nu goed met haar. Het meegaan naar het werk heeft haar daartoe flink geholpen. Nu heeft ze een zeer lichte vorm nog soms van angst. Maar ze heeft er geen last meer van. En het zal nog wel verbeteren. Enige waar ik weer tegenaan liep........wederom het beschermende kuddebewaker gedrag. Nu haar angst langzaamaan werd vervangen door zelfzekerheid ontstond in maart 2024 weer de angst en paniek bij mij: Want ik had de Gampr en mezelf met de Beaucerons erbij net redelijk zover, maar nu ineens met de Mioritic erbij ging het fout en raakte ik nog meer in paniek en angst dan voorheen. De roedel was niet meer in balans. En de Mioritic vocht een aantal keer de eerste maanden met onze beauceron teef die exact ook 15 mnd oud was. Dat gebeurde alleen buiten bij het zien van andere honden en/of hazen. Spannende/stressvolle situaties waar ik geen connectie meer had en in paniek raakte. Helemaal fout, maar wat doe je met zulke sterke honden. Zijn echt geen Beaucerons aan de riem waar je kan wachten tot de rust terug keert. Weer een leerweg en mijn kwetsbaarheid ingestapt door hulp in te roepen. Maar wie en waar was een zoektocht, vele gezichten en methodes langs laten komen en sommige die de uitdaging helemaal niet aan wilde gaan. Uiteindelijk trof ik de juiste personen en kreeg de juiste handvatten mee. Beide jonge teven van inmiddels twee jaar oud zijn nu dikke maatjes en het wandelen is voor mijn honden weer een plezierige ontspannen ervaring. En ook gewoon de keuze gemaakt om het de honden en mezelf niet zo moeilijk te maken. Dus voorlopig wandelelen per tweetal honden i.p.v. alle vier tegelijk. Gewoon de tijd nemen en de jongste teven die nog niet uitontwikkeld zijn rustig begeleiden en ondersteunen. MIJN LAATSTE LEERWEG WAS: DE TIJD NEMEN